قایقی خواهم ساخت در اندوه چشمان اشک بار قاصدک خواهم راند تا به فردا برسم تا در آن شعشعه ی پرتو صبح راز پرواز چکاوک را دریابم قایقی خواهم ساخت خواهم انداخت به دریای عدم تا که شاید باز در طلوعی دیگر متولد گردم من به ساحل نزدیکم همجوار برکه پس چرا می گویم قایقی خواهم ساخت یک کمک آن ور تر پل به آن سوی هستی است پس چرا قایق سازم از تن نازک بید از تن خسته ی سرو.... قایقم را من کاغذی می سازم محض بازی یک کودک تنها لب یک رود بلند. + نوشته شده توسط ناشناس در چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386 و ساعت
0:46 |
نگاه بی جانم را خسته و خاک آلود به پشت پنجره می کشانم
سوز و سرما وای باز هم ننه سرما از لای پنجره سوز سردی کویر صورتم را نوازش میدهد یا شاید تازیانه می زند نمی دانم به پاکی برف می اندیشم که زیر چکمه های گل الود آدمها سیاه می شود وای چه ننگین است انسان بودن زمانی که تمام پاکیهای کودکانه ات را به زیرپاهای گل آلود زمان می اندازی و می گویی بزرگ شده ام و در ختان که گویی کفن پوش بر تن دارند وبه سوی گورها می روند لحظه ای احساس کن نه تصور کنی تو اینگونه خواهی رفت تو را خواهند برد وباز تازیانه ی ننه سرما و باز آدمها وباز درختان و امتداد خیابان
+ نوشته شده توسط ناشناس در سه شنبه بیست و هفتم آذر 1386 و ساعت
15:48 |
در تمام کوچه پس کوچه های ذهن ویرانه ام قدم می زنم گاهی صدای بالهای نازک شب پره ای مرا از خلسه ی ننگین زیستن بیرون می آورد ومن نگاه خسته ام در امتداد رنگین بالهایش می کشم وگاه صدای ترانه ی زاغکی غمگین مرا به مرداب افلاطونی فلسفه های تلخ وجود فرو می برد وگاهی من به مرگ می اندیشم چه زیبا رویایی است برای به پوچی رسیدگان نیک اندیش من به دنبال کسی گشتم در خلوت که مرا به راز زیستن برساند به راز پرواز شاپرک و ترانه ی مرگ اندود زاغ و از راز تنهایی گلبرگ جز مستی عطر به جایی نرسیدم کاش می شد دانه دانه گلبرگ های زندگانی را شمرد وبه کاسبرگ نیز اندیشید !!!!!!!!!!!!!!!!!!
+ نوشته شده توسط ناشناس در پنجشنبه بیست و دوم آذر 1386 و ساعت
14:25 |
می اندیشم به آنچه می گذرد
به کودکی ام که برایم پروانه ها شیرین ترین رویا ها بودند به نوجوانی ام که عاشق گلبرگها شدم وبه جوانی ام که سوختم ندانسته در برهوت تلخ بودن و همه اش تکرار وتکرار چه بیهوده بر جاده ی زندگی قدم نهاده ام وچه بی هدف به دنبال تیراژه ها می گردم و نمی دانم چه می گویم و چه می نویسم و چه فریاد می زنم آه خاموشی مرا در بر گیر تا دیگر گلایه نکنم تا دیگر شکوائیه ی گل سرخ را سر ندهم تا دیگر بر مرثیه ی بلبل ترانه نخوانم تا دیگر بر خلوت نقره ای مهتاب لبخند نزنم تا دیگر در رثای پروانه ها به دنبال قاصدک ها ندوم آه مرگ لحظه ی زیستن مرا در بر گیر تا به هستی برسم! + نوشته شده توسط ناشناس در چهارشنبه بیست و یکم آذر 1386 و ساعت
23:49 |
سلام ای خدای شقایق ها و نارنجستان ها
سلام ای خدای اقاقی ها و افرا ها سلام ای خدای قطره های شبنم و نور سلام ای خدای اندیشه های دور سلام ای خدای گلبرگ هاو شکوفه ها سلام ای خدای نخلستان ها سلام ای خدای کوچه های خلوت تنهایی سلام ای خدای غربت های فرو خورده ی چاه سلام ای خدای بیابانهای خون گلو خورده سلام ای خدای فریاد های در حلقوم بی کسی مدفون شده سلام ای خدای بغض های فرو خورده سلام خدای من سردرگم در نفیر توفان های تنهایی فریاد می زنم آشفته در هیاهوی مرگ اندود زمین و مرگ ومرگ و مرگ و رنج ورنج ورنج و تو خاموش ومن مبهوت تنهایی که مرگ چه اندیشه ی شیرینی است برای کودکان آوارهای بی شرمی انسان و تو خاموش!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
+ نوشته شده توسط ناشناس در چهارشنبه بیست و یکم آذر 1386 و ساعت
11:51 |
من تصور می کردم زندگی یک رویاست
من تصور می کردم زندگی خواب یک فرشته است من تصور می کردم که خدا به هر که دوست تر می دارد زندگی می بخشد من تصور می کردم سیب یک خیال رنگین است من تصور می کردم پرواز حس آزادگی زیستن است من تصور می کردم که همان گندم زار آرزوی بودن است چه خیالی چه هوس سرد سراپا ننگی ندانستم که چرا یک کودک لحظه ی آغاز زیستن می گرید و نپرسیدم که چرا گونه های گندم زار زرد است و نفهمیدم که چرا سیب تب دار است اما می دانم که خدا به هر که دوست می دارد هستی می بخشد و به هرکه دوست تر می دارد زندگی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! + نوشته شده توسط ناشناس در چهارشنبه بیست و یکم آذر 1386 و ساعت
11:18 |
تو هنوزهم گاهی در خیالم سرکی می کشی گاهی می آیی با جوانی سوخته ام چندی حرف می زنی اما چه سود که آینه نگاهت جز لحظه ای کوتاه چیزی نیست و لبخندت جز خاطره ای تلخ وای که تو چه ساده تمام زیبایی ها را فروختی به لحظه ای پوچ و از من گذشتی و نپرسیدی هرگز ! که چرا بی فریاد ماندن رفتم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
+ نوشته شده توسط ناشناس در سه شنبه بیستم آذر 1386 و ساعت
13:2 |
زمستان واژه ی تنهایی یک نهال است فریاد خاموش زیستن وعشوه ی نازک مرگ وبرق نگاه برف که چشمانت را میزند نگاه خسته ی زندگی است که باید گذشت که باید رسید ای بلورهای تنهایی ای اندیشه های ظریف شکفتن و فریاد می زند باید زیست زندگی کوتاه است ومرگ نزدیک. + نوشته شده توسط ناشناس در پنجشنبه پانزدهم آذر 1386 و ساعت
15:2 |
آه ای ثانیه های پوچ
ای خیال های دروغین ای رنگها ای روشنایی ها که درفراسوی ویرانه ی ذهنم سرابی بیش نیستید رهایم کنید تا در افق های نیمه خاموش اندیشه ام نظاره گر خورشید باشم رهایم کنید تا در آغاز زیستن بمانم رهایم کنید تا به آسمان خیره شوم رهایم کنید تا رخ مهتاب را در فانوس حوض ببینم رهایم کنید تا طفل پروازم پر گشاید رهایم کنید تا به اشاره ها برسم و رهایم کنید تا در حقیقت تلخ بودن غوطه ور شوم و رهایم کنید تا نفرین ابدی زندگی را تا مغز استخوان بچشم. + نوشته شده توسط ناشناس در چهارشنبه چهاردهم آذر 1386 و ساعت
16:31 |
ره گذر می گذرد آرام
از کنار من از کنار دیوار از کنار کودکی که می گوید فال دارم فال و نگاه مرغ عشقی خسته کز کرده در گوشه ی زندان تنهایی و می گوید آی رهگذر سرد است فال دارم فال مرغ عشق تنهاست و می خواند کجایید آدمها زندگی اینجاست فال دارم فال مرغ عشق غمگین می خواند آی آدمها زندگی قمار عاشقی است فال دارم فال و رهگذر می گذرد من هم می گذرم تو هم می گذری ولی صدای مرغ عشق در گوشم می خواند زندگی قمار عاشقی است فال دارم فال.
+ نوشته شده توسط ناشناس در سه شنبه سیزدهم آذر 1386 و ساعت
14:56 |
و من در آن لحظه به پوچی می رسم
که در اندوه یک تکاپوی تلخ به روشنی وجود گل سرخ بی باور شوم من در آن لحظه خواهم مرد که در هیاهوی بودن سکوت را به فراموشی خاطره ها بسپارم من در آن لحظه متولد خوام شد که شکوه نامم را در طلوع مهر نظاره گر باشم ومن در آن لحظه خنده را باور خواهم کرد که زمین را بی تلخی فریاد ها بینم
+ نوشته شده توسط ناشناس در پنجشنبه یکم آذر 1386 و ساعت
22:55 |
|
طراح قالب
|
