و دوباره ثانیه ها می گذرند

می دوند دوندگان خستگی ناپذیر میدان ساعت

و من مانده ام در همان نقطه ی آغازین

همان جا که فریاد زدم

 زمان اندکی صبر تا برسم به زندگی

و بودن را تجربه کردم

ساعت های متمادی

ولی اکنون جا مانده ام زیر یک درخت بید

تمام ثانیه ها را خط به خط مرور کردم

آه چه بی معنا بود زمین

وچه اجباری است گذراندن لحظاتی که می دانی

از خودت به عاریه گرفتی

تا در ایستگاه بودن هستی را تجربه کنی

و کاش من نمی خواستم که مسافر این قطار کهنه باشم

 

ناز کش.....

روزها می گذرد و در کوچه های سردرگمی

حتی ویرانه ای نیست تا پناهگاه دل خسته ام باشد

حتی رهگذری نیست تا بپرسد

ببخشید ساعت چنده؟

حتی صدای خش خش برگی نیست

حتی صدای ماشین ها که هر لحظه می آیند و می روند

تنها صدایی که می شنوم صدای سکوت است

وصدای کودکی که نیمه شب را بر هم آشفته

تا مادر نازش را بکشد

اما آن طرف تر باز هم صدای کودکی است

که تمام هستی شب را ویران کرده است

و فریاد میزند چرا کسی نیست تا لحظه ای ناز مرا بکشد

وشاید صدای چرخهای گاری کهنه خر محله است

که این چنین تمام سکوت شب را به تمسخر گرفته است

و من همچنان در تاریکی خود

به دنبال عطر سیب می گردم

تا به آغازم برسم

تا به جایی برسم

 که تمام یتیم بچه های افسانه ی خواب

نازکشی داشته باشند

ومن خسته ام از سکوت .....